Maatregelen tegen de klimaatopwarming

Klimaatopwarming
De media bericht met meer dan enige regelmaat over overstromingen, honger door droogte en explosieve stormen. De situatie lijkt wereldwijd te verergeren. Het is duidelijk dat er maatregelen genomen moeten worden. Maar ondanks de steeds groter wordende consensus onder de klimaatwetenschappers lijkt er in de praktijk steeds minder te gebeuren.

Wie is verantwoordelijk?

De contradictie tussen ons weten en het gebrek aan actie is voor een groot stuk te wijten aan de vraag wie uiteindelijk verantwoordelijk is. Dit leidt tot een verlammende situatie waarbij initiatief uitblijft. Iedereen lijkt boter op het hoofd te hebben, waardoor niemand daadwerkelijk iets doet.
Dit is niet houdbaar. Ook de vakbonden zijn zich hier heel erg van bewust. Sharan Burrow, de  secretaris-generaal van het Internationaal Vakverbond (IVV), gaf in een interview in De Morgen van 23 november 2013 duidelijk aan waarom het klimaat een prioriteit is voor de vakbonden: 

Klimaatverandering leidt tot economische problemen. Punt. … Niets doen tegen de uitputting van natuurlijke voorraden, de ontwrichting van de landbouw en de impact van extreem weer kost de wereldeconomie vijf tot twintig procent van het bruto binnenlands product (BBP). In Afrika kost nu investeren in klimaatbestendige maatschappijen één procent van het BBP. Wacht je vier jaar, dan is dat zeven procent. Dat is rampzalig als het over jobs gaat.”

Klimaataanpak

Een effectieve klimaataanpak bestaat uit twee essentiële onderdelen. 
Klimaatuitdaging
In eerste instantie moeten er maatregelen komen die een antwoord bieden op de klimaatuitdaging. Ontkennen, uitstellen, afzwakken, twijfelen… het zal de rekening uiteindelijk alleen maar duurder maken. Meerdere studies, waaronder recent één in opdracht van de federale overheid, geven aan dat de noodzakelijke vermindering van de uitstoot van broeikasgassen met 80 tot 95 procent mogelijk is in België. De studie toont duidelijk aan dat energiebesparingen in alle sectoren van cruciaal belang is. De  transitie kan via vroege investeringen die worden gefinancierd door latere besparingen op het vlak van fossiele brandstoffen.
Verdelingsvraagstuk
Het tweede essentiële onderdeel van een effectieve klimaataanpak is het verdelingsvraagstuk. Alle landen, alle economische sectoren en alle bevolkingsgroepen, zullen een aanzienlijke inspanning moeten leveren. Dit is enkel mogelijk indien er voor iedereen een (aantrekkelijk) toekomstperspectief is, en (vooral) indien de inspanning eerlijk verdeeld wordt.

Rechtvaardige transitie naar een koolstofarme economie

Free riders, profiteurs, valsspelers, enz. ondergraven elk draagvlak voor een ambitieus beleid dat inspanningen vraagt. De vakbonden pleiten voor een rechtvaardige transitie naar een koolstofarme economie. Dit betekent aanzienlijke investeringen in koolstofarme technologieën, sociaal overleg in de bedrijven, in sectoren op regionaal, nationaal en internationaal vlak om samen koolstofarme transitiepaden uit te tekenen.
Vervolgens is er nood aan een sterke sociale zekerheid. Er zullen ook verliezers zijn in deze transitie. Bijvoorbeeld mensen die hun job verliezen in vervuilende sectoren. Zij moeten opgevangen worden. Daarom is er nood aan opleiding en scholing zodat iedereen over de nodige vaardigheden beschikt om bij te dragen aan de transitie.
Uiteindelijk is dat de sleutel tot een effectief beleid en dus een rechtvaardige transitie.
De verantwoordelijke politici, de bedrijven, alle burgers, iedereen moet uitzicht hebben op een aantrekkelijke toekomst waar er een rol is voor iedereen. Zonder dit perspectief zullen velen er voor blijven kiezen om de opwarming te negeren of belachelijk te maken en vasthouden aan onze fatale verslaving aan fossiele brandstoffen.

Meer info?



Ben je ACV-militant?